در سالهای اخیر، بسیاری از ایرانیان با صدایی بلند و روشن خواستهای ساده اما عمیق را بیان کردهاند:
تغییر مسیری که کشورشان را در چرخهای از تنشهای بینالمللی، فشارهای اقتصادی و بحرانهای سیاسی گرفتار کرده است.
بخش بزرگی از جامعه ایران سالهاست از سیاستهایی که به افزایش درگیری با جهان، انزوای بینالمللی و فشار روزافزون بر اقتصاد و زندگی روزمره مردم انجامیده، قویا ناراضی است. مردمی که خواهان آیندهای آرام، تعامل سازنده با جهان و تمرکز بر رفاه، توسعه و پیشرفت کشورشان هستند.
در چنین فضایی، بسیاری از ایرانیان با نگرانی تحولات ایران و منطقه را دنبال میکنند؛ زیرا میدانند گسترش تنشهای نظامی نهتنها امنیت منطقه، بلکه زندگی میلیونها انسان عادی را تحت تأثیر قرار میدهد.
از همین رو امروز صدای مشترک بسیاری از ایرانیان — چه در داخل کشور و چه در میان ایرانیان مهاجر — پیامی روشن دارد:
جنگ، در هر شکل و از سوی هر طرفی که باشد، محکوم است.
توقف چرخه خشونت
هرگونه اقدامی که امنیت و آرامش مردم منطقه را تهدید کند از نگاه بسیاری از ایرانیان محکوم است. همانگونه که حمله به غیرنظامیان، تخریب شهرها و نابودی زیرساختهای حیاتی در هر کشوری فارغ از اینکه از سوی چه قدرتی انجام شود، امری غیرقابل توجیه است.
الفبای حقوق بشر اقتضا میکند که کودکان، خانوادهها و شهروندان عادی هرگز قربانی جنگ نشوند. هیچ هدف سیاسی یا نظامی نمیتواند آسیب به غیرنظامیان را توجیه کند.
جنگ در نهایت چیزی جز گسترش رنج انسانی و بیثباتی منطقهای به همراه ندارد. تجربههای تاریخی نشان دادهاند که حتی پس از پایان جنگها نیز بازسازی اعتماد و آرامش میان جوامع سالها زمان میبرد.
ریشههای مشترک تاریخی
جنگها پایان مییابند و دوستیهای عمیق و تاریخی میان ملتها همواره پایدار خواهند ماند.
پیوندهای میان مردمان ایران و شهرها و کشورهای سواحل جنوبی منطقه تاریخی طولانی دارد. قرنها پیش از شکلگیری مرزهای سیاسی امروز، بازرگانان، دریانوردان و خانوادههای بسیاری میان بنادر جنوبی ایران و شهرهای این سوی آب رفتوآمد داشتند.
در امارات متحده عربی، بهویژه در دبی و شارجه، نشانههای این پیوند تاریخی بهوضوح دیده میشود. محله تاریخی بستکیه در دبی که نام خود را از شهر بستک در جنوب ایران گرفته، یکی از نمادهای همین ارتباط دیرینه است.
بازرگانان و مهاجران ایرانی در شکلگیری اقتصاد اولیه دبی نقشی مهم داشتهاند و بسیاری از خانوادههای ایرانی نسلهاست که در این سرزمین زندگی میکنند.
جامعه ایرانی در امارات
امروز جامعه ایرانی یکی از جوامع مهم مهاجر در امارات متحده عربی است. بر اساس برآوردهای مختلف، چندصد هزار ایرانی — بیش از ششصد هزار نفر — در این کشور زندگی میکنند و بخش بزرگی از آنان در دبی ساکناند.
بسیاری از این ایرانیان در حوزههای مختلف اقتصادی، تجاری و حرفهای فعالاند و سهم قابل توجهی در پویایی اقتصادی این کشور دارند.
در مقابل، ملت و دولت امارات نیز طی دههها فضایی امن، باثبات و محترمانه برای زندگی و فعالیت این جامعه فراهم کردهاند؛ موضوعی که برای بسیاری از ایرانیان ارزشمند و قابل احترام است.
ایران خانه نخست؛ امارات خانه دوم
برای بسیاری از ایرانیانی که سالها در امارات زندگی کردهاند، حس تعلقی دوگانه شکل گرفته است:
ایران خانه نخست آنهاست؛ سرزمین ریشهها، فرهنگ و خاطراتشان.
و امارات خانه دومی است که در آن زندگی ساختهاند و آیندهای تازه برای خود و خانوادههایشان ترسیم کردهاند.
همین تجربه مشترک موجب شده بسیاری از ایرانیان ساکن امارات خود را پلی میان دو ملت بدانند؛ پلی برای گفتوگو، تعامل و درک متقابل.
آیندهای مبتنی بر همکاری
کشورهایی که در مسیر توسعه قرار دارند بیش از هر چیز نیازمند ثبات و همکاری هستند. تجربه امارات متحده عربی در حوزههایی مانند توسعه شهری، اقتصاد، گردشگری، حملونقل و فناوری نشان داده که ثبات و تعامل با جهان میتواند مسیر پیشرفت را هموار کند.
در آیندهای که امید میرود منطقه از سایه جنگ فاصله بگیرد، همکاری اقتصادی و فرهنگی میان کشورهای منطقه میتواند فرصتهای تازهای برای رشد و پیشرفت مشترک ایجاد کند.
پیشرفت یک کشور الزاماً تهدیدی برای همسایگانش نیست؛ بلکه میتواند فرصتی برای تعامل، سرمایهگذاری و توسعه منطقهای باشد.
پیام ساده اما مهم
پیام بسیاری از مردم منطقه امروز پیامی روشن است:
- نه به جنگ
- بله به گفتوگو
- بله به دوستی میان ملتها
ایرانیان و اماراتیها قرنها در کنار یکدیگر زیستهاند و این پیوند تاریخی عمیقتر از آن است که اختلافات سیاسی یا تصمیمات دولتها بتواند آن را از میان ببرد.
جنگها دیر یا زود پایان مییابند، اما آنچه باقی میماند روابط میان ملتها و امید به آیندهای بهتر است.
آیندهای که در آن خاورمیانه، کهنترین زادگاه تمدنهای انسانی، نه میدان تنش، بلکه پلی برای گفتوگو، همکاری و پیشرفت مشترک باشد.
زنده باد ایران
پاینده باد امارات متحده عربی
